Het heeft een maand geduurd, maar eindelijk gaan we weer spelen. We hebben er ook erg veel zin in. Het is met een beetje motregen en een temperatuur van ongeveer 10 graden heerlijk voebal-weer. Na de warming up en de teambespreking gaan we beginnen.

Na de aftrap wordt er gelijk goed samengespeeld, het spel golft een beetje op en neer en er zijn genoeg kansen, je kunt de wedstrijd alles behalve saai noemen. CSV zal de score openen, hoewel WSV toch best een goeie keeper had weet joost hem in de 18^e minuut toch te passeren: 1 – 0.

Met deze stand gaan we ook de rust in. Er wordt even over de eerste helft gepraat en wat gedronken. Weer fris gaan we de 2^e helft in.

In het begin van de 2^e helft gaat het even mis, WSV opent de aanval en probeert op doel te schieten, maar dit schot wordt geblokt. Vervolgens valt WSV weer aan zodat er een aanvaller vrij komt te staan en de 1 –  1 binnenschiet.

Het blijft een hele tijd 1 – 1 staan, zowel CSV als WSV proberen het doel vaak te vinden, dit lukt aardig, maar de meeste ballen gaan steeds net naast. Tot en met 17 minuten na de rust, WSV komt aardig richting het doel en schiet van afstand, deze bal belandt – voor mij tenminste – onhoudbaar in de kruising: 1 –  2

Er wordt door ons nog hard geknokt om de stand op gelijkte hoogte te brengen, maar dit is niet gelukt. Voorlopig is de eerste plaats in de competitie dus voor WSV E4.

Michiel Jurrjens

Na enige weekjes rust, was het zaterdag 7 januari handen schudden om elkaar gelukkig nieuwjaar te wensen (voor zover dat nog niet gebeurt was bij o.a. het bowlen). We gingen natuurlijk niet alleen handen schudden. Er werd uiteraard ook gevoetbald. Helaas kon Joost niet bij deze activiteit aanwezig zijn. Hij had namelijk een logee. Om kwart over 1 begon onze eerste wedstrijd in de sporthal van middelbare school Sprengeloo. Het was achteraf een van de belangrijkste wedstrijden van de middag:

Groen-wit E3 – csv Apeldoorn E3     0-0

De wedstrijd leek op een Engelse, want het spel verplaatste zich snel van de ene naar de andere kant. Het was natuurlijk weer even wennen aan de snelle ondergrond, de speciale bal, de grootte van het speelveld en dat soort dingen. Pepijn en Sven begonnen als spitsen. Marit en Rutger hielden met medewerking van keeper Michiel de boel achterin waterdicht. Veel grote kansen kwamen er niet. Michiel moest een paar keer optreden, vooral bij een verraderlijke hoge bal, maar ook die verwerkte hij keurig. We bleven steken op een doelpuntloze remise.

Csv Apeldoorn E3 – Orderbos E1    1-0

We begonnen de wedstrijd wat rommelig. We stonden bijna onmiddelijk achter toen Jesse een intrap diagonaal voor het doel langs naar Marit wilde spelen. Dat ging mis en de spits van Orderbos stond oog in oog met Michiel. Onze keeper kwam goed uit, waardoor de bal naast het doel werd geschoven.

We kregen naarmate de wedstrijd vorderde meer en meer kansjes, vooral Peppi (Pepijn) kreeg hier en daar een kans, maar die gingen er niet meteen in. Tot het moment dat Jesse liet zien dat hij wel degelijk goed is in dode spel situaties. Hij bracht de bal vanaf de zijkant in het spel, in de voeten van Wessel. Onze spits maaide jammer genoeg over de bal heen, maar het bleek een nuttig overstapje. Pepijn stond namelijk nog achter hem en na enig treuzelen maakte hij er koelbloedig 1-0 van.

Bij de aftrap veroverden we meteen weer de bal en stond Pepijn plotseling weer oog in oog met de keeper van Orderbos. Het was alleen jammer dat hij een metertje voor het doel langs schoot. 

Met 2 wedstrijden gespeeld stonden we met 4 punten op een gedeelde 1^e plaats, samen met Groen-Wit.

Csv Apeldoorn E3 – Robur E3    0-0

De E3 van Robur et Velocitas was een technische ploeg die goed samen speelden. Ze maakten alleen te weinig kansen af en streden ook niet echt mee voor de titel. Ook in deze partij kwamen we niet verder dan een 0-0 gelijkspel. Sven knalde nog een keer op het doel, maar de keeper van de tegenpartij wist redding te brengen. Sven ging wel meteen door met jagen en blokkeerde een schot van een verdediger van Robur. De bal stuiterde bijna het doel in, maar Sven kon net niet het laatste tikje geven.Na een tegenaanval van Robur, zette Michiel het spel snel voort, waardoor Sven en Job voor de keeper stonden. Sven kon alleen net niet bij de bal die Michiel uitschoot. Job was er vervolgens als de kippen bij om de bal af te pakken en nog een keer te vuren op de keeper, maar het schot trof alleen verdedigers.

Csv Apeldoorn E3 – TKA E1   1-0

Tegen TKA zaten we beter in de wedstrijd. We voelde al snel dat van deze ploeg gewonnen kon worden. Wessel was de eerst die de score kon openen, maar hij schoot voorlangs. Niet veel later viel dan wel de 1-0. Jesse verdedigde goed en schoof in als een volleerde libero. Hij stoomde door tot bij de laatste verdediger van TKA. Hij speelde de bal keurig naar Pepijn die niet twijfelde en de bal meteen in het doel verlengde. Zelfs de goede keeper van TKA had hier geen antwoord op: 1-0.

Verder gebeurde er deze wedstrijd niet veel. We stonden, met nog een wedstrijd op het programma, op 8 punten. Theoretisch konden we nog 1^e worden. We moesten dan zelf winnen van Albatross en dan moest Groen-wit verliezen of gelijk spelen. Een spannende ontknoping dus.

Albatross E2 – csv Apeldoorn E3    2-1

In het eerste deel van de wedstrijd leek het de goede kant op te gaan. We kregen hier en daar een kansje: Wessel kreeg een aardige kans, maar raakte de bal totaal verkeerd. Ook Job kwam in een positie om lekker uit te halen, maar zijn schot eindigde bij de keeper van de rood-witten. Ook Jesse schoot van ver, en daar kwam een corner uit. Wessel wist deze corner om te buigen tot een doelpunt, met een beetje hulp van de keeper die de bal in eigen doel werkte.

Dit ging lange tijd goed, tot het moment dat er een aanval over de rechtervleugel kwam. De jongen van Albatross gaf een voorzet, maar er stond niemand van zijn team voor het doel. Helaas werd het toch een doelpunt, omdat Rutger wat onfortuinlijk de bal van richting veranderde. Hij passeerde zijn keeper Michiel, want die had al gedoken om de bal te pakken te krijgen:   1-1. Met dit gelijke spel zouden we nog 2^e geworden zijn. Maar 10 seconden voor tijd viel het doek: van dichtbij kon een speler van Albatross zichzelf en zijn maatjes naar de 2^e plaats schieten.

We werden dus uiteindelijk 3^e van de 6 ploegen die meededen. Absoluut geen slecht resultaat, maar met wat meer geluk hadden we iets beters neer kunnen zetten. De laatste wedstrijd was een beetje een anti-climax van de middag, maar we waren blij met het resultaat en met het vertoonde spel. Maandag beginnen we weer met trainen, met frisse moed. We gaan er weer helemaal voor in 2006!

Trainer Ruud van der Zwan

Historisch resultaat tegen roemrucht Klarenbeek

Om de volledige lading van de titel van dit verslag te kunnen bevatten, is het nodig om een aantal zaken te verduidelijken.

Op 11 januari 1932 werd SC Klarenbeek uitgebreid met een voetbal afdeling. Momenteel presteren de teams van deze vereniging in de zaterdag-, zondag- en damesafdeling van de KNVB en staat de teller van het ledenbestand op 570. Talloze successen zijn er behaald en de aanwezigheid van het eerste damesteam in de landelijke 1^e klasse is hiervan het resultaat. Het spreekt voor zich dat presteren op niveau vertegenwoordigd is in alle vezels van deze vereniging waaronder de bakermat van succes: de jeugd!

10 december 2005 zal de boeken ingaan als een heldere koude dag met ochtend temperaturen ver onder het vriespunt. De onverschrokken jeugdleiding van CSV zag hierin geen belemmering voor een normaal speelschema. Zo gebeurde het dat de helden van de E3 om klokslag 09.00 uur het veld betraden voor de ontmoeting met de E2 van SC Klarenbeek, waarvan het historisch overzicht hierboven staat vermeld

Voor deze gelegenheid werd de scheidsrechtersfluit bediend door niemand minder dan Pierluigi Jurrjens (ofwel Alfredo Collina). Direct na het eerste fluitsignaal ging de E3 in de aanval. Ondanks hevig verzet van Klarenbeek wist de E3 kans op kans te creëren zonder resultaat. Job, Joost, Marit en Pepijn trokken de defensie van Klarenbeek aan flarden, maar het eerste doelpunt bleef uit.

Toen gebeurde er iets opmerkelijks. Pepijn ontving de bal halverwege de helft van Klarenbeek. Hij draaide zich in de richting van het doel en op dat moment klonk en een duidelijke instructie:”Peppi haal uit”. Zonder een moment van twijfel volgde Pepijn deze instructie op en plaatste de bal onhoudbaar voor de keeper in het doel van Klarenbeek. Maar, waar kwam deze instructie vandaan? Niemand minder dan Fred J., alias Pierluigi etcetera etcetera, had zich persoonlijk bemoeid met het aanvalsspel van de E3. Gelukkig werd dit voorval niet opgemerkt door de volledige staf van Klarenbeek. Door dit doelpunt was de verdediging van Klarenbeek gebroken. Voor het rustsignaal vonden Job, Joost en Pepijn (4x) het doel van Klarenbeek voor een 7 - 0 voorsprong.

De tweede helft werd een evenbeeld van de eerste helft. Wessel (3x), Job (2x), Joost (2x), Rutger en Sven bepaalden de eindstand uiteindelijk op een historische 16 - 0 in het voordeel van de E3. Belangrijker nog dan de 16 doelpunten was de 0 die keeper Michiel voor het eerst dit seizoen wist te houden. Doelpunten kunnen alleen worden gemaakt vanuit een collectief opgebouwd spel. Het spreekt voor zich dat Jesse en Marit mede verantwoordelijk waren voor de vele doelpunten die tijdens deze wedstrijd werden gemaakt. De coaches Theo en Jan verlieten het veld met een tevreden lach, die van oor tot oor liep.

Met dit prachtige historische resultaat gaat de E3 de winterstop in. Als gevolg hiervan besloot Fred, nu weer in de rol van teamleider, de spelers van de E3 te trakteren op een zak chips, met de toezegging dat hij dit zal blijven herhalen bij iedere 16-0 overwinning.

Johan Poppe alias Joost Derksen

De zaterdag ervoor had E3 door de afgelating bij WWNA niet kunnen voetballen en daarom waren we blij met de uitnodiging die we kregen om een oefenwedstrijd tegen de E2 te spelen. Wat nog leuker was dat we bij kunstlicht  en op het hoofdveld mochten spelen. Maar dat is het voorrecht wanneer je tegen een selectieteam speelt.

Met een bijna complete ploeg, alleen Joost ontbrak i.v.m schaakverplichtingen, maar met de altijd op maandag meetrainende Thomas van Arendonk, traden we om 18:00 uur aan op veld 7. Het E2 van de trainers Jansen & Jansen was slechts vertegenwoordigd met 7 spelers. Dus moesten we met 7 tegen 7 spelen; terwijl coach Fred de hele middag allerlei schema`s had zitten verzinnen om ook weer eens met 8 te spelen....

De eerste helft ging verrassend genoeg heel gelijk op, en we hadden bij vlagen zelfs het betere van het spel. Er werd goed samengespeeld, verzorgd opgebouwd van achteruit en met strakke passes werden de spitsen gezocht. Toch was het E2 wat na een minuut of 7 na een uitval de 0 - 1 scoorde. De boys en girl waren niet echt onder de indruk en speelden fanatiek verder, op jacht naar de gelijkmaker. Dat E2 zeker voetbalkwaliteiten heeft werd bewezen door het feit dat verdedigers Jesse, Marit en Rutger vol aan de bak moesten en keeperf Michiel enkele dappere reddingen moest verrichten.

De inzet werd beloond toen de snelle Thomas, op aangeven van Pepijn, een prachtige gelijkmaker scoorde: 1 -1

De tweede helft was nog maar drie minuten oud toen een schot op het doel van E3 op spectaculaire wijze door Michiel werd gekeerd. Een stijlvolle duik naar de rechterhoek voorkwam de achterstand; klasse Michiel ! Een strak afstandsschot van Pepijn had een beter lot verdiend en helaas was het na 8 minuten een afstandsschot van E2 dat onbereikbaar doel trof: 1 - 2.  Ondanks de inzet van de ingevallen Job en Wessel, het "sleuren" van Sven, en het verdedigen enthusiasme van Rutger, Marit en Jesse, was het toch weer E2 dat scoorde, nadat aanvankelijk Michiel het schot pareerde, maar in de rebound kansloos was : 1 - 3 en een paar minuten later werd het zelfs 1 - 4 en 1 - 5.

Ondanks dat E3 fysiek sterker was, ze zijn tenslotte een jaar ouder, toonde e2 in het verloop van de wedstrijd aan over wat meer voetbaltechnische kwaliteiten te bezitten. Dit uitte zich in een betere balaanname en een snellere balcirculatie en verklaart ook het verloop van de stand.

Nog 1 keer toonde ons E3 veerkracht: na een prachtig strakke breedtepass op Wessel scoorde laatssgenoemde het laatste doelpunt: 2 - 5

Na een uiterst sportieve wedstrijd was het scheids Ruud van der Zwan, woont hij op sportpark Orderbos....? die het laatste fluitsignaal liet horen. Na de penalties en het handenschudden van de tegenstander gingen spelers en ouders van E3 huiswaarts. (douchen was helaas onmogelijk omdat er een storing was in de warmwatervoorziening.)

Fred Jurrjens

Csv begon sterk aan de wedstrijd. In de eerste helft stonden Job en Sven in de wissel. Er werd direct de aanval ingezet. Dit leidde tot een afstandsschot van Marit. In de 5e minuut kwam Wessel als een duveltje uit een doosje:1 - 0. Maar gauw in de 6e minuut werd het 1 -1. De periode die daarop volgde was niet goed met veel balverlies. Orderbos werd sterker en ze maakten de 1 - 2. Daarna volgde er vele schoten van Pepijn op het doel. Hij trof daarbij niet het net maar wel de lat. In de rust was het 1-2.

In de 2e helft namen Job en Sven het over van Rutger en Joost. In het begin van de 2e helft maakte de tegenstander 1 - 3, uit een aanval over rechts. Ze werden steeds gevaarlijker en dat leidde tot 1 - 4. Maar toen kwamen wij op dreef. En al snel volgde er een doelpunt van een van de wissels, namelijk Job. Hij kwam uit een corner en dat werd 2 - 4. Voor de zoveelste keer veroverden wij de bal. Nu was het Marit die mee naar voren kwam.Zij dribbelde verder en schoot in de linker onder hoek: 3 - 4. Nog 1doelpunt en dan was het gelijk .En dat kwam van Job en hoe! Een afstandschot van ongeveer 20 meter. 4 - 4!  Maar wat er nou gebeurde kun je beter vergeten.In de slotfase werd het 4 - 5. Orderbos ging naar huis met 3 punten op zak.

Dit is gemaakt door Marit en John van Zeist

Sterke zege op naaste concurrent...

Na de wat teleurstellende nederlaag tegen Robur E5 was het aan de mannen en vrouw van de E3 om te laten zien dat ze meer in huis hebben. We wisten eigenlijk niet zo goed wat we van WSV E4 moesten denken. Ze hadden een sterke 3-7 overwinning geboekt bij Robur E4 (waar wij niet verder kwamen dan 4-4), maar de puntendeling tegen Albatross (6-6) was niet al te sterk. Het enige wat we zeker wisten, was dat we gelijk stonden in punten, en dat we deze zaterdag een goede stap naar boven konden zetten.

Dat gebeurde gelukkig ook. Het begin van de wedstrijd was al meteen voor ons. WSV kwam er maar moeizaam uit en wist de bal niet in de ploeg te houden. De vader van Pepijn wijtte het goede spel aan de geweldige grasmat bij WSV. ‘Dat “rubberveld” komt dat snelle spel van ons alleen maar ten goede’ verklaarde hij. Niemand durfde dit te ontkennen, want de heren en dame speelden gewoon een goede partij. Er werd lekker fel verdedigd en ook de spitsen deden erg leuk mee qua verdedigend werk. We hebben er veel op gehamerd, en we zagen maar weer eens het resultaat.

Natuurlijk staan de spitsen er ook om er wat ballen in te leggen. Dat gebeurde deze koude zaterdagmorgen een aantal keer, 6 om precies te zijn.

De openingstreffer kwam van de altijd onvoorspelbare Wessel. Een schoolvoorbeeld van meeverdedigen ging eraan vooraf. Sven pakte namelijk rond de middenlijn de bal af, waarna Job de bal naar Pepijn kon schuiven langs de zijlijn. Pepijn had vervolgens een echte lage voorzet uit het boekje. Wessel koos heel goed positie en knalde de bal ineens onberispelijk bij de eerste paal binnen: 0 - 1

Zo’n krappe 5 minuten later was het wederom Sven die aan de basis stond van een doelpunt van onze zijde. Hij onderschepte een bal en schoof hem keurig naar Pepijn. Voor een echte spits, en dat is meneer Poppe alias Peppi, was het een koud kunstje om zo’n bal erin te schieten: 0 - 2

Vanaf de 0-2 ging het allemaal een stuk makkelijker. WSV wist alleen hier en daar een speldeprik uit te delen, maar Michiel zat er, waar het nodig was, net even tussen. We liepen daardoor snel uit naar 0-3 en 0-4 en hadden we al het gevoel dat de drie punten in de tas zaten.

Maar dan even de doelpunten zelf: na een paar keer beslissend geweest te zijn in de voorbereiding, was Sven bij de 0 - 3 zelf de gelukkige om de bal tegen de zwart witte touwen te werken. De bal was bijna uit, maar Job ging heel verstandig door en passte naar Sven. De bal leek te hard, meer Sven wist de bal onder controle te brengen en schoot vanuit een onmogelijke hoek (bijna op de achterlijn) de bal precies tussen de paal en de keeper, zo in de verre hoek.

De 0-4 kwam tot stand nadat WSV zelf een beregrote kans kreeg, maar de dame aan de kant van WSV schoot hard, maar niet zo zuiver, waardoor Michiel de bal kon tegenhouden. In de tegenaanval gaf Job een mooi steekpassje aan Wessel, maar het leverde niet meer op dan een corner. De corner zelf was wel gevaarlijk. Hij werd zelfs zo vlijmscherp genomen door Sven, dat hij kon juichen dat hij een corner had ingedraaid: 0 - 4

Rust met 0-4, dan ben je erg blij maar ergens ook bang dat snel de 1-4 en 2-4 vallen. WSV was in de eerste helft niet al te best, maar je weet maar nooit hoe een wedstrijd kan kantelen. Gelukkig bleef de grote kanteling uit en kregen we alleen maar meer kansen om te scoren. Na dik tien minuten in de 2^e helft scoorde Job bekeken en met links de 0 - 5, maar toen was het de beurt aan WSV om een mini feestje te vieren. Uit een counter werden Rutger en Jesse het bos ingestuurd door een handige WSV speler. De madame aan de kant van WSV maakte de aanval eenvoudig af: 1 - 5.

We kregen alleen maar meer ruimte om er een klein doelpuntenfestijn van te maken. Maar soms werd er niet helemaal goed overgespeeld, en stond het vizier niet helemaal op scherp. Pepijn wist bijvoorbeeld niet altijd zijn medespelers makkelijk te vinden, en hij kopte bijvoorbeeld een mooie corner van Sven op de lat, terwijl Sven en Wessel nog hier en daar een kansje misten.

Maar het bleef niet bij 1-5, want aan elke kant zou er nog een doelpunt vallen. Pepijn was een van de twee. Hij onderschepte de bal keurig en rondde de aanval vakkundig af: 1 - 6. Helaas gaven we nog een doelpuntje weg na weer een van de weinige uitbraken van WSV. Dezelfde handige knul die eerder een assist gaf, stond nu oog in oog met onze keeper Michiel, maar hij faalde niet en bracht de eindstand op: 2 - 6.

Volgende week spelen we thuis tegen SV Orderbos E1. Ze staan er niet al te best voor, en het schijnt een vrij zwakke tegenstander te zijn. Maar dat zijn over het algemeen de moeilijkste wedstrijden, in het bijzonder voor ons als rood-gelen.

Ruud van der Zwan (trainer)

Zaterdag 22 oktober stond er geen competitiewedstrijd op het programma. Vorige week werd er een punt gepakt tegen Robur E4, en volgende week gaan we het opnemen tegen dezelfde club, maar dan de E5. Het is een belangrijke wedstrijd, en daarom kwam het oefenduel met Voorwaarts goed uit. We namen het in Twello op tegen de plaatselijke E2.

We gingen met 5 jongens weg vanaf csv, maar gelukkig kwamen Job en Rutger ook nog, zodat we wel met genoeg jongens aan de start stonden. We hadden zelfs nog een gastspeler nodig, om daadwerkelijk een 7-tal op de been te krijgen. Thomas van Arendonk uit de E5 trainde al wat weekjes mee, en mocht vanochtend debuteren in E3.

Na wat balletjes ingetrapt te hebben op het zand/trainingsveld van Voorwaarts, begonnen we de wedstrijd. We kwamen het veld op met het idee: deze jongens zijn best groot. Gelukkig zijn we met ons samenspel bijzonder ver gekomen tegen deze fysiek sterke tegenstander.

Vanaf het begin werden er duels gewonnen, wat de basis is voor een goede wedstrijd. Voorwaarts had af en toe moeite om aan te vallen, en als er een aanval was, stonden Jesse, Rutger, Michiel en Job er om de boel tegen te houden. Voorin stonden Sven, Wessel en Thomas hun mannetje.

Nadat we al een aantal keer op het vijandelijke doel hadden geschoten, kreeg Job de bal voor de voeten nadat de keeper van Voorwaarts de bal niet naar een medespeler wist te spelen. Job legde de bal eventjes opzij en dacht: Ik probeer het maar een keertje. Met een beetje geluk (de bal zwabberde een beetje) jankte hij de bal er prachtig in en stonden we met 0 - 1 voor (kwam het door de nieuwe schoenen?).

Achterin werd er vervolgens weinig weggegeven, maar perfect liep het natuurlijk niet. De 0 werd wel een hele tijd vastgehouden. Vooral de mooie corners aan de kant van Voorwaarts werden gevaarlijk voor het doel van Michiel, maar er kwamen geen doelpunten uit.

De buitenspelers Wessel en Sven hielden het spel goed breed, waardoor we een aantal hele mooie aanvallen wisten te produceren. Een stuk minder mooi was de 0 - 2 van Jesse. Rutger schoot de bal in de 20e minuut naar voren, zodat Wessel aan de bal kwam. Meneer Zondergeld ging op avontuur, maar kreeg al vroegtijdig een gooi van een verdediger van Voorwaarts. Een vrije trap van zo ongeveer 15 meter was het resultaat. Jesse had wel zin om dit kansje te verzilveren. Hij schoot de bal door het muurtje, vervolgens schoten 2 spelers van Voorwaarts over de bal heen en de keeper stond ook alleen maar klavertjes vier te tellen: 0-2. We vonden het geen mooi doelpunt, maar Jesse antwoordde verstandig: “Maar gelukkig tellen die ook”.

Niet veel later kwamen de heren uit Twello bijna terug door een afstandschot. Maar wij hebben een inmiddels ervaren keeper op het doel staan, die blijkbaar veel heeft geleerd van zijn keeperstrainingen. In een stijlvolle redding tikte hij de bal in gestrekte zwevende fase uit de verre hoek. Jammer dat we hier geen foto van hebben, want het was echt een duik voor op een voetbalplaatje.

Rusten met een 0-2 voorsprong is altijd lekker, maar nog niet genoeg om zeker te zijn van de winst. Gelukkig trokken we het spel van de 1^e helft gewoon door tot diep in de 2^e helft, en wonnen we ruim:

Want na enkele ogenblikken stonden we alweer met 0-3 voor. De voorzet kwam van rechts en was van Thomas, waarna Sven met een uiterst stijlvolle poging (een hakje achter het standbeen langs, en dat nog springend ook) de rood-gelen naar een 0 - 3 voorsprong tikte.

Maar helaas wisten we niet langer dan een dik half uur de 0 te houden. Een linkspoot van Voorwaarts werd niet op tijd aangevallen door onze verdedigers, waardoor hij verwoestend uit kon halen. Michiel zat er aardig bij, maar het schot was te hard en te precies om nog tegen te houden: 1 - 3.

Dan wordt het nog een beetje spannend: gaat Voorwaarts aanhaken of loopt csvA verder uit. Het werd het laatste, en dat was verdiend ook. We speelden goed samen en binnen de kortste keren hadden we de tegenpartij leeg gespeeld. Na een knal van Job op de kruising en een redding van Michiel, stonden we nog 1-3, maar er zouden nog wat meer doelpunten vallen.

Sven bracht ons namelijk halverwege de 2^e helft op een 1 - 4 voorsprong, nadat niemand in een oranje shirt de bal naar voren roeide. Sven was er vervolgens als de kippen bij om de bal tegen de touwen te schieten. Zo’n 5 minuten later scoorde Wessel van dichtbij op aangeven van Job, die niet zelfzuchtig was maar de bal keurig aflegde op Wessel:1 - 5.

In de 2^e helft stond er overigens een andere keeper op het doel bij Voorwaarts. Hij deed het beter dan zijn voorganger, maar omdat zijn teamgenoten niet meer zoveel puf hadden, kreeg hij toch nog meer doelpunten tegen dan de keeper uit de 1^e helft. Vooral Sven en Thomas vonden nog een aantal keer deze keeper op hun weg.

Vlak voor tijd kwam er nog een mooie voorzet van Thomas vanaf de rechterflank. Wessel peerde helaas over de bal (of was het een overstapje?), maar Sven stond al in de aanslag om de 1 - 6 eindstand op het scoreformulier te schieten.

Er werd leuk samengespeeld, we hebben goed verdedigd, we hebben mooie aanvallen geproduceerd en nog veel gescoord ook. Een goede oefenwedstrijd dus. De begeleiding, de ouders, de woensdagtrainer en verslaggever/maandagtrainer Ruud waren zeer tevreden.

Trainer Ruud van der Zwan

Zaterdagmorgen 15 oktober 2005, het is 08.30 uur en onze jongens verzamelen zich op het sportpark Orderbos. De zon doet haar best om zich te laten zien, maar dit lukt nog niet echt.

De velden zijn nog in nevel gehuld. De spanning is groot, immers een zwaar duel tegen één van de koplopers staat ons te wachten. Zonder Marit en Job is de druk groot. Hoe kunnen we ons wapenen tegen Robur, dat bekend staat om zijn sterke jeugdteams. De wijze mannen naast het veld voorspellen een nederlaag en hopen dat deze niet te groot zal zijn! Onze jongens willen zich daar echter niet bij neerleggen. Er is immers een duidelijk stijgende lijn in de prestaties van het team. Jesse is zelfs zo optimistisch dat hij denkt dat we bij winst boven aan  de  ranglijst komen te staan. Coach Jan is zelfs zo in de war dat hij denkt dat er geen vrouwelijke reporters in onze gelederen zijn. Foei Jan!

 Zaterdagmorgen 15 oktober 2005, het is 09.00 uur en de teams stellen zich op. Scheidsrechter Ruud staat er onberispelijk bij in een mooi zwart tenue (dat wordt door een vrouwelijke reporter natuurlijk meteen gesignaleerd). Het fluitsignaal klinkt en de strijd kan beginnen. Het blijkt meteen dat onze jongens van een nederlaag niets willen weten. Het spel gaat heen en weer en al in de eerste minuut heeft Joost een schot op doel, zijn visitekaartje is afgegeven. Aan beide kanten zijn er kansen, maar onze verdediging staat zijn mannetje. Slechts een uitermate ongelukkige lob kan Michiel verassen, zelfs Van der Sar had deze lob nooit kunnen pakken.

De wijze mannen aan de kant beginnen het ergste te vrezen. Onze jongens in het veld niet.

De koppen gaan omhoog, de ruggen worden gerecht. Er staat iets moois aan te komen.

Nadat er een aanval van Robur wordt geweerd, neemt Rutger het initiatief. Met een weergaloze pass op Joost splijt hij de verdediging van de tegenpartij open. Joost neemt de bal goed aan en loopt zijn tegenstander voorbij (dat zal hij vaker doen) naar de achterlijn. Hij geeft een op maat gesneden voorzet aan Pepijn, die de keeper alleen nog maar op het verkeerde been hoeft te zetten: goal! Coach Fred mompelt verbaasd: “zo’n aanval heb ik afgelopen woensdag in de Arena zelfs niet gezien bij Nederland – Macedonië”.

De strijd wordt heviger onze jongens vechten als leeuwen. Dit kan niet voorkomen dat Robur in de elfde minuut een mooi genomen hoekschop via een kopbal achter Michiel in de netten laat belanden.

STAND: 1 –2

Er breekt een moeilijke tijd voor onze jongens aan. Michiel weet met een prachtige redding het tij nog even te keren, maar in de twaalfde minuut is het weer raak bij de tegenstanders. Een afstandschot kan door Michiel niet worden tegenhouden, de bal is te glad.

Zou dit de nekslag beteken voor e3?  NEE!!! Er ontstaat iets moois in het veld, de jongens vechten tegen Robur en vooral: ze proberen SAMEN de wedstrijd naar zich toe te trekken. Rutger, Jesse en Wessel laten zich niet meer gek maken en keren nu iedere vijandelijke aanvaller. Michiel is een rots in de branding. In de aanval beginnen Joost, Sven en Pepijn elkaar steeds meer te vinden. Ons TEAM begint de wedstrijd naar zich toe te trekken. Dit resulteert in een mooie aanval en Pepijn scoort  de aansluitingstreffer op aangeven van Sven.

De spanning stijgt. De verdediging blijft overeind en Joost houdt zijn hoofd koel. Na eerst nog net voorlangs te hebben geschoten weet hij na een prachtige solo het doel van de tegenpartij te halen en de bal mooi in te schieten. Wat een actie! Wat een wedstrijd.

 Zaterdagmorgen 15 oktober 2005, het is 09.30 uur. Het rustsignaal klinkt. Iedereen kan weer op adem komen, zowel spelers als publiek. Dit is wel nodig, een ontlading is welkom. Wat zal de tweede helft ons brengen. Kunnen ze het volhouden, is er genoeg conditie en kracht? We zijn maar met 7 man. De mist is nog niet verdwenen.

Zaterdagmorgen 15 oktober 2005, het is 9.35 uur. De tweede helft begint. Robur is het snelst uit de blokken en in de wedstrijd. Michiel heeft in de tweede minuut met een prachtige redding zijn doel nog schoon weten te houden, maar in de 4^e minuut is de grote nummer 9 doorgebroken en kan dan toch weer voor Robur scoren.

 Zaterdagmorgen 15 oktober 2005, het is 09.40 uur. De moeder van Joost arriveert bij dit spannende strijdtoneel. Dit geeft Joost vleugels. Als een terriër houdt hij de bal aan de voet, omspeelt bijna het hele team van de tegenstander en: SCOORT. Iedereen wordt gek. Onze jongens weten weer terug te komen, ze laten hun kopjes niet hangen.

 Zaterdagmorgen 15 oktober 2005, het is…………Ik weet het niet meer. De spanning wordt me te groot. De aantekeningen zijn onleesbaar geworden. Er gebeurt veel op het veld. De verdediging houdt het hoofd koel en ze strijden voor en met elkaar. De aanval laat nog een paar mooie acties zien, maar de bal wil er niet meer in. Ook Robur kan de bal er niet meer in krijgen.

MICHIEL, JESSE, RUTGER, WESSEL, SVEN, JOOST EN PEPIJN wat waren jullie een team. Goed samenspel wordt beloond met een fraai gelijkspel waar jullie trots op kunnen zijn. Het was voor het publiek een genot om jullie zo te zien spelen.

Zaterdagmorgen 15 oktober 2005, het is 10.15 uur. Ook bij de penalty’s is het gelijk geëindigd. De zon schijnt en de mist is verdwenen.

 Reporter: Elleke Poppe

Na de gewonnen midweekse bekerwedstrijd tegen ditzelfde team togen wij vol goede moed richting Ugchelen om een paar minuten na binnenkomst al te stuiten op de eerste psychologische truc van de tegenstander: op het bord stond een aanvangstijd van 11.00 uur in plaats van 10.00 uur. Nadat er (net) voldoende tegenstanders waren opgetrommeld, kon er toch om 10.06 worden afgetrapt.

Direct werd het beeld van de wedstrijd duidelijk: het zou éénrichtingsverkeer worden richting het doel van de 6-jarige keeper die ondanks z’n leeftijd zou uitgroeien tot de beste speler aan de zijde van Albatross! En jawel, al in de 2^e minuut is het Pepijn die de keeper dwingt tot het maken van een fraaie redding. Het bleek uitstel want in de 8^e minuut is het diezelfde Pepijn die na een fraaie kapbeweging wist te scoren: 0 - 1.  Deze spits zou uitgroeien tot “hattrickheld” want hij scoorde ook de 0 - 2 en 0 - 3.

Keeper Michiel hoefde pas in actie te komen in  de 10^e minuut bij de stand 0 - 4, (doelpunt Sven), maar dit klusje klaarde hij op z’n bekende wijze: rustig en kordaat. In de tegenaanval ging Job er vandoor, wat resulteerde in een corner. Uit die corner werd op een prachtige manier gescoord, helaas door de tegenpartij (0 – 5). Vlak na de aftrap leek de achterhoede nog z’n feestje te vieren en dat werd door Albatross koelbloedig afgestraft: 1 – 5 !

Vier minuten later werd dit foutje al zeer bekwaam hersteld want dankzij een vloeiende aanval via Rutger en Wessel wist Sven de 1 - 6  in de touwen te jagen. Het werd voor het fluitje van de scheidsrechter nog 2 - 6 omdat de tegenstander de bal in de voeten kreeg na een niet helemaal gelukte uittrap.

Na de rust gingen de dame en de heren verder waar ze gebleven waren: aanvalluh!! Goed samenspel van de ingevallen Joost met de andere spitsen leverde mooie kansen op. Ook in het tweede bedrijf toonde Pepijn zich een ware goaltjesdief: de 7^e, 8^e, en de 9^e  kwamen van zijn voet voordat Job er 2 – 10 van maakte.

En wat de hele wedstrijd onmogelijk leek, gebeurde  7 minuten voor het einde van de wedstrijd dan toch: Wessel die al een paar keer de paal en de lat had geteisterd scoorde 2 - 11! Een luid gejuich steeg op, hij had er op lopen loeren……  Nadat (wie anders dan) Pepijn 2 - 12 had gescoord was het slotakkoord voor Jesse die na een afgeslagen corner de bal in het doel werkte: 2 - 13.

Als volgende week tegen de koploper net zulke vloeiende aanvallen op de grasmat worden gelegd en als de concentratie optimaal blijft, kunnen we het elke tegenstander moeilijk maken.

Ga zo door!

Marcel van de Ketterij

Vol goede moed startte onze boys and girl na onze winstpartij in de competitie aan de bekerwedstrijd tegen Albatross.

Een wedstrijd in de avond heeft extra sfeer en wij begonnen de 1e helft voortvarend. Na goed doozetten van Joost schoot Sven de 1 - 0 over de keeper van Albatross heen. En er werd goed gecombineerd en samengespeeld, wat uiteindelijk in 2 - 0 voor CSV door Job resulteerde. Job was weer in eenaardige kopstemming en probeerde zo een aantal malen te scoren uit corners.

Zo nu en dan was stevig verdedigen van Jesse en Marit en een safe van Michiel nodig maar verder waren wij de 1e helft in overwicht en werd er gewoon goed samengespeeld. Pepijn had even geen geluk en schoot op de lat en een 2e keer net naast. Na een goede voorzet van Sven en een schot van Joost schoot Jesse op de lat en ging de bal via de hand van de keeper over. 

De goede schoten wisselden elkaar nu af en wij hadden eigenlijk al met 8 - 0 voor moeten staan.Maar daar was hij dan een goede combinatie een voorzet van Sven en een mooie goal van Joost  3 - 0.

De 2e helft kwamen Rutger voor Job en Wessel voor Pepijn in de ploeg. Het leek dezelfde weg te aan met weer doorzetten van Joost en een goal van Sven 4 - 0. Maar dan zien wij een oud euvel boven komen, iedereen wil naar voren en het liefst scoren en dan wordt het dus  4 -1.

De tegenstander werd sterker vooral omdat wij toch wat minder scherp in de verdediging waren. Met vlagen zagen wij het goede samenspel van de 1e helft, maar een schot net naast van Joost was een van de weinige hoogtepunten voor de goal van Albatross.

En wij moesten ons echt achterin hervinden. Als een duveltje uit een klein doosje scoorde gelukkig Wessel nog een mooie frommelgoal 5 - 1 , na  weer goed samenspel.

De penalties werden weer gedreven en goed genomen, er zit vertrouwen in de ploeg.

Boys and  Girl bedankt voor jullie inspanning, wij gaan Albatross UIT met meer goals verslaan en bekeren natuurlijk verder.

Jan van der Waal

Het gaat vaak hetzelfde: Michiel rolt de bal naar Rutger die dan lekker de ruimte heeft en dan de bal naar Joost of Sven kan geven zodat zij een voorzet kunnen geven zodat wij vooral via  Pepijn gevaarlijk kunnen zijn. Zo zouden wij ook de 3 – 0 maken.

In de laatste minuut komt VIOS er nog een keer langs en kunnen zij nog de 5 – 2 maken.

Keeper Michiel